عصری بالاخره با سعید رفتیم و یه روسری کادو خریدیم واسه مامان. چند روز پیش دیدم مامان یه مانتوی سبزآبی پوشیده. می دونستم مامان روسری تو این مایه رنگ رو نداره. در نهایت یه روسری سبز رنگ (لعن الله علی دیس کالر!!!!!!!) خریدیم که به اون مانتوئه بیاد.

در آستانه ی روز زن ناچارم اعتراف کنم که من واقعا یه اخلاق های گندی دارم که بعضی وقت ها خودم هم دعا میکنم که خدا صبری بده به سعید!! مشخص ترین اخلاق بد من، بداخلاقی ها و پنچرشدن های منه. که نه دلیلی داره، نه توجیهی، نه درمانی!، و نه نتیجه ای!!! فقط می دونم که یه زمانی هایی من حتی حوصله ی خودم رو هم ندارم چه برسه به غیر. اینجور موقع ها شما اگه از دیوار جوابی، صدایی، چیزی شنیدی، از منم شنیدی. و تو اینجور موقع ها اصلا من دلیلی برای گریه نمی خوام. همین طوری کلا اشک میاد به چشمم. بعد یهو می خشکه. بعد کافیه دوباره اراده کنم!! اشکه که چشمام رو پر می کنه!! اینجور موقع ها کلا من با همه ی عالم و آدم دعوا هم دارم!! کلا اصلا یه جورایی انگاری با خودم هم لج می کنم.

امروز هم یکی از اون روزهای افتضاحی بود که من هم به خودم و هم به سعید کوفتش کردم! یعنی فقط یه سیگنال منفی کافی بود تا من بشینم و انواع و اقسام افکار منفی رو پشت سرش ردیف کنم و به دنبالش ایرادهایی که از سر تا پای خودم گرفتم و چه حرص ها که از دست خودم نخوردم. در راستای همین تغییر روانی! از صبح روزه ی سکوت گرفته بودم و فقط در مواقع ضروری با سری، چشمی، دستی! جواب سعید رو می دادم. بعد اصلا نمی دونستم واسه چی هی الکی چشمم خیس می شه!!! دق دلی م رو سر ماکارونی های بدبخت خالی کردم و اینقدر که هی حرص خوردم و هی دسته دسته ماکارونی ریختم تو قابلمه و آخر سر ملتفت شدم که به اندازه ی یه 40 نفری ماکارونی درست کردم!!! (اغراق بود. ولی واسه دو نفر خیلی زیاد شده بود!). عصر هم که به زحمت زیاد رفتیم و واسه مامان کادو خریدیم و از سعید اصرار که بریم واسه تو هم یه چیزی بخریم و منم عمرا اگه زیر بار می رفتم و گفتم من اصلا کادو نمی خوام!!! (کلا من با خودم هم قهر بودم!!)

اینجور موقع ها از همه بدتر سعید هست که دقیقه به دقیقه این احساس بهش منتقل می شه که تقصیر اون هست که من حالم گرفته ست!!! و خب تا حالا من همیشه بهش گفتم که تقصیر اون نیست و اون کاری نکرده. اما فکر نکنم باور کرده باشه. آخه هنوز نتونستم واضح براش توضیح بدم که این ناراحتی ها در واقع از یه سیگنال منفی شروع می شه و به دنبالش منفی بافی های خودم!! معمولا اینجور موقع ها سعید تلاش می کنه یه کاری کنه که من خوشحال بشم و از این حالت غم زده و افسرده بیام بیرون و خب اینجور وقتا من بیشتر و بیشتر حالم از خودم به هم می خوره!! مثلا امروز که سعید در تلاش برای خوشحال کردن من کلی اصرار که بریم برات کادو بخریم. حتی یه قسمتی از مسیر رو هم رفتیم. اما من دیدم که واقعا حالم خوب نیست و مطمئنا اگه بریم من هیچی نمی خرم و اگه سعید یه کم دیگه پاپیچ بشه، می شینم کف خیابون زار زار گریه می کنم!!!! بعدش که گفتم برگردیم و سعید منو برد یه بستنی فروشی و رفتیم نشستیم تو یه پارک. بازم حالم خوب نشده بود. الان من دقیقا داره حالم از خودم به هم می خوره ها!!!!!!

البته اینکه نرفتم واسه من کادو بخریم یه دلیل دیگه هم داشت. اونم اینکه من دوست داشتم سعید خودش برام یه کادو بخره. یعنی شاید یه جورایی انتظار داشتم که منو سورپرایز کنه و یواشکی خوشحال کنه. حالا شاید کادو یه شاخه گل بود. اما اینطوری اصلا دوست ندارم و وقتی می گه بریم واسه ت یه کادو بخریم احساس می کنم که می خوایم یه خرید معمولی بریم و کل ارزشی که اون کادو می تونه داشته باشه از چشمم میفته!!

خلاصه ی کلام اینکه من نمی دونم این چه مرضی هست. البته می دونم که منشا همه برمیگرده به یه سری ناراحتی ها و نارضایتی ها، که خب فکر می کنم تو زندگی همه وجود داشته باشه. اما این ناراحتی ها و نارضایتی ها، گاهی زخم های کهنه ای که از قبل مونده، و گاهی حتی از دست خودم ناراحت می شم و عصبی. گاهی همه تقصیر ها رو میندازم گردن بقیه. گاهی هم فکر می کنم که بی عرضه گی از خودم بوده!! تو یه کلام بخوام بگم، همه رو واسه خودم بزرگ می کنم و نتیجه هم همون چیزایی می شه که بالا گفتم.

در هر حال، خواستم بگم که اصلا روحیه ی خوبی نیست. بعضی وقتا خودم هم از دست خودم خسته می شم (پس حق می دم به سعید که خسته بشه). اما هنوز چاره ای براش پیدا نکردم و امان از روزی که اون سیگنال منفیه برسه و .....

پ.ن.1: یادش بخیر. خوابگاه که بودم، وقتی به همچین وضعیتی می رسیدم بچه ها اذیتم می کردن و می گفتن "جنی شدی!!!!"

پ.ن.2: قرار بود فردا با سعید بریم میمند تا مراسم گلاب گیری رو ببینیم. از اونجایی که من الان حتی حوصله ی خودم رو هم ندارم چه برسه به گلاب و گلاب گیری و گل و بُته، برنامه رو کنسل کردیم.