باز هم من بودم و گردابِ اون عشق مسخره و کودکانه. این دفعه فاطمه هم بود. تمام روز یکشنبه، به جای اینکه درگیر کارها و سر و سامون دادن به مدارک مون باشیم، درگیر صحبت با یکی از طرفین ماجرا بودیم. صبح به درخواست  آقای ماجرا، من و فاطمه عصبی و ناراحت رفتیم سمت ساختمان مرکزی تا ببینم حرف آقا چیه و می خواد چه بکنه. از اون طرف خانم طرف قضیه پدرِ ما دو تا رو در آورد بسکه زنگ زد و گریه کرد و التماس کرد!!

در واقع این وسط کاملا به آقا حق می دم. اگرچه اون هم به نوعی مقصر هست. اما خانم بسیار بی منطق و احساساتی و لحظه ای هست. خانم من رو واسطه قرار داد که با آقا صحبت کنم و بگم که حداقل یه تماس چند دقیقه ای با خانم بگیره. که من زیر بار نرفتم و گفتم جمع کنه خودش رو! به هیچ تماس تلفنی و اس ام اسی از طرف خانم جواب ندادم. تا عصری که زنگ زد و گفت که پیش سرویس هاست و داره میاد خوابگاه پیش من و فاطمه. گفتم بیا بالا. 5 دقیقه بعد زنگ زد و نمی دونم چطور آقا رو راضی کرده بود که بیاد باهاش صحبت کنه و گفت که بعد از صحبت میاد خوابگاه. همون موقع برام تعریف کرد که چه کرده و من بدجوری از کوره در رفتم و گفتم حق نداره پاش رو بذاره خوابگاه وگرنه خودم حقش رو می ذارم کف دستش و دوتا سیلی مهمانش می کنم!

بعد از صحبت با  آقا زنگ زده بود به فاطمه که میخوام بیام خوابگاه و فاطمه گفته بود لازم نکرده بیای و زهرا هم می گه نمی خوام دیگه باهات صحبت کنم.

و اما، ....

انتهای تبریز بودنم. خلاصی از اون شهر. شهری که هیچ دل خوشی ازش ندارم. نفرت از اون دانشگاه و محیطش. فکر نکنم زمانی برسه که هوس کنم بازم برگردم اونجا، حتی به قصد گردش و سفر. ساعت 12 باید می رفتم سمت فرودگاه. حتی تا دقیقه های آخر هم بی نظمی اهالی اونجا همراهم بود و اینکه هیچ خیری ازشون به من نرسید!

موقع رفتن حتی برنگشتم پشت سرم رو هم نگاه کنم. خوشحالم که دیگه چشمم نرده های دور دانشگاه رو نمی بینه. دیگه از زیر سردرِ اون دانشگاه رد نمی شم. دیگه نیازی نیست بشینم تو ایستگاه سرویس خوابگاه و از سرما یخ بزنم. یا حتی اون مسیر لعنتی، از ایستگاه خوابگاه تا دانشکده. از نظر من دلگیر و خفه، و من همیشه سرم رو مینداختم پایین و فقط جلوی پام رو نگاه می کردم بلکه کمتر دلم بگیره!!

از خانم هم خداحافظی نکردم. اگرچه این دو سال و نیم دوست و رفیق و همراه بودیم. خیلی جاها گره از کار من باز کرد و منم تا هر جایی که تونستم کمکش کردم. اما تو این شرایطی که پیش آورده بود، کوچک ترین تمایلی به دیدنش نداشتم. در پاسخ همه ی تماس های بی جوابش و اس ام اس هاش، تنها براش نوشتم که نمی خوام ببینمش و ترجیح می دم آخرین خاطره از با هم بودن مون همون روز خوبِ برفی باشه.

حتی از استاد جانم هم خداحافظی نکردم. کسی که تو تمام طول مسیر من رو یکه و تنها به حال خودم گذاشت و همه ی فشار کار رو به دوش من گذاشت. کسی که سر جلسه ی دفاع من، با ارائه ی قوی من و نتایج عالی که به دست آورده بودم، خوشحال و خندان، حرفی برای زدن نداشت و تو نوبت صحبتش، تنها از من تشکر کرد! چه تشکر بی جایی. اون چه می دونست که من چه کردم و چه سختی و مشقتی که نکشیدم. که حالا اون با افتخار بشینه و بگه که من استاد راهنماش بودم!

وقتی که هواپیما پرید، فقط پرده ی پنجره رو بستم و با خیال راحت نشستم. نمی خواستم مثل همیشه از بالای شهر هم بگردم و دانشگاه رو پیدا کنم!

خانمی که کنارم نشسته بود پرسید تو تبریز دانشجویی؟ گفتم "بودم". دیگه تموم شد! خنده م گرفت، حرفم رو تصحیح کردم. گفتم ببخشید اشتباه شد. تازه شروع شد ...... !!

سعید اومده بود فرودگاه دنبالم. دم راه با همدیگه یه آژانس مسافرتی رفتیم و یه تور اسم نوشتیم واسه ماه عسل مون. ایشالله واسه 14 ام بلیط گرفتیم که بریم سفر و دیگه رسما زندگی مشترک مون رو شروع کنیم. از طرفی خوشحالم، که دارم می رم سر خونه و زندگی خودم. زندگی ای که خودم باید بسازمش، با همکاری و در کنار کسی که دوستش دارم. از طرفی هم دلم گرفته. خیلی شدید گرفته. اینکه می خوام از این خونه برم، خونه ای که از بچه گی اینجا بودم. و این احساس بد که دارم از بابا و مامان کنده می شم! امروز باید اتاقم رو جمع کنم. وسایلی که می خوام ببرم، وسایلی که نمی خوام شون و باید بریزم شون دور ...... متاسفانه اصلا دست و دلم به کار نمی ره و جمع کردن اتاقم خیلی برام سخته! هنوز حتی یه تیکه رو هم جمع نکردم و می گم چه عجله ایه!!

دیروز تو مسیر خونه شیرینی دفاع من رو هم خریدیم. هر چند بابا گفته بود واسه شیرینی دفاع باید برامون شیرینی تبریز رو بیاری، اما من شرمنده شون شدم و نشد که بشه.  ولی بازم بابا بود که با اینکه شیرینی خامه ای نمی خوره و همیشه دغدغه ی چاق شدن داره، حسابی استقبال کرد و چایی آماده کردیم و از شیرینی خامه ای هم خورد. هر چند من چون می دونستم بابا شیرینی خامه ای نمی خوره، یه کم شیرینی خشک هم مخصوص بابا خریده بودم.

می دونم که من الان شدم یک عدد زهرای بی معرفت و تقریبا به کسی سر نمی زنم. اما این روزها واقعا سرم شلوغ بود و الان با برگشتنم باز هم سرم شلوغه. از فردا وسایل خونه رو می چینیم. خریدهای مونده باید تکمیل بشن و خلاصه اوضاعی هست دیگه. شاید امشب با سعید یه سر بریم اصفهان. یه سفر یه روزه.

پ.ن. سفر به تبریز واسه صبح سحر فردا کلید خورد. صبح زود راه میفتیم و ایشالله پنجشنبه شب برمیگردیم.